Het is bijna 20.30 en ik voel me ongedurig. De bezoekjes aan het zwembad, bioscoop en de supermarkt beginnen te vervelen. Wat valt er nog te doen nu het Nederlandse elftal nog steeds niet uitgeschakeld is? De halve finale is inmiddels bereikt. Misschien moet ik gewoon maar eens een keertje kijken.
Dat kijken valt niet mee. Ten eerste versta ik niets van het commentaar op televisie, omdat de buren van een straat verderop bij voorbaat de overwinning van Oranje aan het vieren zijn. En ten tweede erger ik mij altijd aan het commentaar op televisie.
Maar erger nog: het valt mij op dat mijn buren beginnen te juichen, minstens drie seconden voordat Nederland heeft gescoord. Of teleurgesteld 'Ooooh' roepen nog voor ik op televisie kan zien dat er überhaupt geschoten wordt. Hoe kan dat nou? Zijn mijn buren paranormaal begaafd ofzo? Of gaat geluid sneller dan mijn ogen?
Ik spits mijn oren. Nederland speelt op eigen helft. De buurt gaat uit zijn dak. Huh? Drie seconden later zie ik inderdaad een doelpunt. Ik vind er geen bal aan. Waarom zou ik nog voetbal kijken als de buurt al verklapt wat het gaat worden? De spanning is totaal weg.
'Hoe kan dit nou?' vraag ik aan René die dit WK aangrijpt om een knutselproject af te ronden.
'Blijkbaar komen de beelden vertraagd binnen bij digitale televisie,' legt hij uit, terwijl hij mijn fietslamp in een kastje monteert.
Het is inmiddels 1-3 als ik naar België overschakel. Blijkbaar komt het beeld daar analoog door. Én zonder vertraging. Want als Uruguay 2-3 scoort, begint de buurt pas te schrikken als de bal al lang en breed in het net hangt. 'Nu wordt het toch nog spannend,' merkt de Belgische commentator droogjes op. Eindelijk. Nog één minuut speeltijd te gaan…
Misschien moeten we tijdens de finale naar de Efteling ofzo.