Wat een geweldige dag... Regen, wind en kou. De paraplu die ik van René heb geleend, blijkt niet opgewassen te zijn tegen deze Hollandse zomerdag. Terwijl ik mij tussen het verkeer op het Damsterdiep naar de overkant probeer te wurmen, wens ik stiekem dat ik weer terug ben in Kuala Lumpur.
Wanneer ik eindelijk het huis heb bereikt en een pak drinken wil openen, scheurt het o zo handige schenktuitje open. Oranje Papayasap stroomt over het aanrecht. Gelijktijdig geeft de verpakking van mijn magnetrongehaktballetjes de geest. De binnenkant van de magnetron raakt besmeurd met rode saus.
Eigenlijk is dat niet zo heel erg. Een paraplu kun je kopen en met huiselijke beslommeringen valt te leven. We zullen wel moeten: vanaf nu ligt er een enorme zandbak voor ons huis en dat zal in ieder geval tot 2010 zo blijven. Het was een cadeautje van de gemeente: één groot, zanderig podium met kuilen, hobbels, plassen, gangetjes en buizen. Uiteindelijk zal ik ook hier aan gaan wennen, net als aan dat échte podium. Het wordt de hoogste tijd om weer met cabaret aan de slag te gaan!
