Brrr. Op zich vind ik het niet erg om nu drieëndertig te zijn. Echt niet. Ook al lopen de rillingen over mijn rug bij de gedachte dat mijn leven hopeloos achterloopt ten opzichte van veel andere dertigers. Trouwen is teveel gedoe. We denken na over een nieuwe fiets in plaats van een mooie auto en aan cavia's in plaats van baby's. Dat is meestal prima, maar af en toe overvalt het me: het 'Brrr!'-gevoel. Wanneer ik televisie kijk bijvoorbeeld.
Eergisteren was er een nieuws-item te zien over het invriezen van eicellen. Wanneer je als vrouw nog geen partner had of om andere redenen een zwangerschapswens wilde uitstellen, kon je je eitjes laten opslaan tot je vijftig wordt. Tijdens een interview hierover zei een meisje van rond de twintig: 'Nou, als je voor je dertigste niet aan kinderen begint, dan is dat al eigenlijk te laat.' Ik herinnerde me dat Balkenende ook ooit een dergelijke uitspraak deed. Wat een bemoeienis. Alsof je als vrouw vóór je dertigste je hele leven (en dat van jouw partner en kinderen) op orde moet hebben, omdat je daarna een oude taart bent geworden.
Ik heb bewondering voor mensen die rond hun dertigste precies weten waar ze staan. Ik heb dat nooit gehad. Hoewel mijn lijf een stuk ouder aanvoelt, is mijn geest nog lang geen dertig. Blijf ik me nog steeds een beetje kind voelen. Dat laatste is genadeloos afgestraft. Afgelopen maandag in het Museon in Den Haag.
In het Museon was van alles te doen rondom het thema 'Gezond zal je leven'. Hierbij kon je jezelf aan allerlei testjes onderwerpen. Vooral leuk voor kinderen (en dus ook voor mij). Onbevangen begon ik eraan, maar o jee. Wat een confrontatie! Ik moest ineens nadenken over wat geluk voor me inhoudt, over dingen waarvan ik zenuwachtig word en wat ik zou doen na mijn pensioen. Brrr!
Maar het aller-aller-aller-engst van het Museon is toch Het Groene Scherm. Daar ging ik nietsvermoedend achter zitten. Het ding maakte een foto van mijn gezicht en vervolgens werd daarop een verouderingsproces losgelaten. Een paar minuten later kon ik aanschouwen hoe ik eruit zou zien wanneer ik tweeënzeventig zou zijn. Nou, zo dus.
Ingrid als 72- jarige
Brrr. Voorlopig wacht ik toch maar even met volwassen worden. Het is tijd om me te richten op zaken die mij nu gelukkig maken; mezelf minder druk maken over dingen die 'zouden moeten' volgens onze maatschappij. Misschien dat ik er dan –over pakweg een jaar of veertig– frisser uitzie dan deze vreemde vrouw op de foto: mijn spookbeeld uit de toekomst...