Onze oude spatel heeft een scheur. Niet zo'n hele grote en je kunt er nog prima burgertjes mee kantelen. Alleen is het moment van breken nabij en dat willen we vóór zijn. Onze nieuwe spatel moet robuust zijn. Één brok massief roestvrij staal. Een stoer ding dat eitjes en groenteburgers daadkrachtig uit de pan wipt. Dat is onze wens.
'Heb je een stuiver erbij? Anders kan ik niet wisselen,' zegt de mevrouw van de kookwinkel. Het is alsof René en ik een auto afrekenen, zo zorgvuldig zijn we te werk gegaan bij onze spatel-missie. Wij kopen de Rolls Royce onder de spatels. Volgens de beschrijving soepel en vaatwasbestendig. Aan dat laatste hebben we niet zo heel veel, omdat we geen afwasmachine hebben, maar het is toch mooi om te weten.
Thuis aangekomen blinkt de spatel ons tegemoet. Uit een vlaag van optimisme gooien we de kassabon alvast bij het oud papier. Ik haal het ding uit de verpakking en René wast hem af alsof hij een baby aan het verzorgen is. Teder droog ik onze spatel af. Er zit wat speling in het grip. 'Kijk, hij beweegt,' zeg ik tegen René en op dat moment sta ik met twee stukken spatel in mijn hand.
Twee dagen later komt René thuis met een nieuwe Rolls Royce-spatel. De mevrouw van de kookwinkel –die tijdens het gesprek met René de hele tijd aan het telefoneren was – heeft gezegd dat al hun spatels prima zijn en dat het absoluut niet de bedoeling is om deze dingen in de vaatwasser te doen. Dus.
Nog voordat ik het tweede exemplaar uit de verpakking heb gehaald, breekt het kreng doormidden. Op het grip zitten dikke opgedroogde lijmklodders. De volgende dag laten we de mevrouw in de kookwinkel weten dat we nu toch echt ons geld terug willen.
'Goh, zo raar. De anderen zijn nog prima,' is haar conclusie. Ze smijt een nieuwe spatel op de toonbank.
'We hebben er geen vertrouwen meer in,' zegt René: 'Het is een productiefout. De onderdelen zijn niet goed aan elkaar gelijmd.'
'Oh,' antwoordt de verkoopster: 'Weten jullie echt zeker dat jullie geen nieuwe spatel willen?'
Ik houd me in. Het heeft geen zin om boos te worden, want dat begrijpt de verkoopster toch niet.
René zegt kalm: 'Graag ontvangen we die € 3,95 terug.'
De verkoopster overlegt lang met haar collega die ook nog even vraagt: 'Willen jullie dan geen nieuwe spatel?'
Nog even en ik ga huilen. 'Nee, we willen geen nieuwe spatel.'
'Hebben jullie een bon?'
'Nee sorry, niet meegenomen.'
'O, dan heb ik toch liever dat jullie de bon ophalen. Want anders kan ik geen geld teruggeven, omdat ik dan geen toestemming krijg van het hoofdkantoor. Want voor retour-artikelen moet ik een bon laten zien en zonder kassabon kan ik zo'n bon niet maken.'
'O, maar ik wil best een briefje tekenen met het bewijs dat we geld terug hebben gekregen,' opper ik.
'Dat kan niet. Of ik zou die man van het hoofdkantoor moeten bellen. Zou ik dat eigenlijk kunnen doen?'
'Graag!' roepen René' en ik.
Een lang telefoongesprek volgt. Ik zie de verkoopster steeds roder worden.
'Ik mag het geld teruggeven,' zucht ze: 'Als jullie dan ook nog even jullie telefoonnummer opschrijven…
Ik schrijf een nummer op een blaadje. 'Fijn dat het geregeld is,' zeg ik met een geforceerde lach. De pen gaat bijna door het papier.
De verkoopster telt € 4,-- uit en vraagt: 'Heb je een stuiver terug?'
Ondanks dat we nu geen nieuwe spatel hebben, prijs ik mezelf gelukkig: het is een zegen dat we onze oude spatel –vijftien jaar en in bezit van scheur– niet hebben weggegooid! Hopelijk kunnen we daarmee nog jaren vooruit.
Onze goedkope spatel blijkt geen goede koop, dit is exemplaar 2.