Ooit, heel lang geleden op de middelbare school, stond ik tijdens de pauzes vlakbij de lerarenkamer. Wat ik daar samen met mijn vriendinnen te zoeken had, geen idee. Waarschijnlijk hadden we de hoop dat deze plek ons bescherming bood tegen de grote boze buitenwereld. We wisten precies welke leraar wanneer binnenkwam en wie er ziek naar huis zou gaan. Onze plek bij de lerarenkamer was overzichtelijk en saai. Tot die dag waarop een stagiair zijn intrede deed: Gerard Kemkers.
Dé Gerard werd omringd door twee gymleerkrachten die zich opstelden als bodyguards. Dat hij beschermd moest worden, was volkomen logisch. Gerard Kemkers was toen –ondanks dat hij niet meer schaatste– nog steeds beroemd. Maar vooral: hij had een enorme bos haar met krullen, een schoonheidsideaal. Dat leidde ertoe dat hordes puberende meisjes achter hem aan holden in de gangen. Zij waren alleen nog in staat om te lispelen: 'O, wat is hij leuk...' en: 'O, wat heeft hij mooi haar...'
En ik? Ik bleef maar staan bij die lerarenkamer en schaamde me rot voor mijn vrouwelijke soortgenoten die de lerarenkamer binnenstormden in een poging om Gerard Kemkers van nog meer aandacht te voorzien. Aandacht die hij niet leuk vond, volgens mij. Ik vond dat erg.
Gerard Kemkers was maar even op onze school. Ik heb geen les van hem gehad. Gelukkig maar. Ik was niet goed in gym en mijn toch al gedeukte ego had het niet aangekund om voor het oog van Gerard (en al zijn bewonderaarsters) op te lossen in de gymzaal. Nu lijkt zijn ego volledig opgelost te zijn voor het oog van zo'n beetje de hele wereld.
Sinds gisteravond stel ik mij voor dat de hordes puberende meisjes van weleer, zijn getransformeerd in een stel agressieve vrouwen die vanachter hun televisie leuzen scanderen: 'Gerard heeft het goud van Sven ontnomen! Ons goud!' of: 'Door Gerard Kemkers moet Sven de ANWB maar als sponsor nemen; die stuurt mensen tenminste niet de verkeerde kant op!'
De krullen van Gerard Kemkers zijn al jaren verleden tijd. Toch voelde het gisteravond alsof ik terugging naar mijn hangplek bij de lerarenkamer. Wat had ik toen kunnen doen, behalve een beetje verlegen rondsukkelen op die plek? Zou Gerard op mijn school zijn gebleven als hij niet voortdurend zou zijn belaagd? Als hij hiervoor had gekozen, dan had hij nu een baan waarbij je geen gevaar loopt om schaatsers naar de verkeerde baan te leiden. Sven blij, Gerard blij, wereldvrede.
Gisteravond is het fout gegaan in Vancouver, maar ik vrees dat je de basis van die verkeerde wissel zal vinden bij een lerarenkamer van lang geleden. Het spijt mij dat het zo is gelopen.