Ruim een jaar geleden vlogen René en ik van Kuala Lumpur naar Kota Kinabalu (Oost-Maleisië). Nu is Maleisië best ver weg, maar op het moment dat we met onze rugzakjes werden gedropt op de kleine, in verbouwing zijnde luchthaven van Kota Kinabalu, had ik echt het gevoel alsof we aan het eind van de wereld zaten.
Het regenseizoen kwam te vroeg, de planten waren uitgebloeid, de daken van de musea lekten en de inwoners waren armer dan in het westen van Maleisië. Desondanks was het geweldig om in Kota Kinabalu te zijn; vriendelijke mensen ontmoeten, genieten van de natuur en natuurlijk de mogelijkheid om De Berg te zien! Ik heb het over Mount Kinabalu.
Ondanks dat de Kinabalu een toeristenberg schijnt te zijn (je kunt via een pad naar boven), had ik daar graag op de top willen staan. We hebben het niet gedaan, omdat het onverstandig was. De weersomstandigheden waren slecht, we hadden geen geschikte kleding en mijn lichamelijke conditie was afgestemd op het werken in een callcenter. We moesten het daarom doen met een dagtripje dat eindigde in de buurt van De berg. De Berg zelf was gehuld in de mist...
Achter deze bergen ligt Mount Kinabalu...
Nu, vijftien maanden later, heb ik nog steeds het voornemen om De Berg te beklimmen die ik praktisch niet heb gezien. Daarnaast ben ik van plan om me vaker in 'het onbekende' te storten. Een eerste stap hiertoe ga ik zaterdag zetten; dan beklim ik opnieuw het podium. Voor de eerste keer zal ik dan optreden buiten Groningen. Met Mount Kinabalu in mijn achterhoofd... Ik heb er zin in!