Nadat ik mij drie maanden heb geërgerd aan lange wapperende slierten haar voor mijn ogen, besluit ik dat het tijd is voor de kapper. Eigenlijk doe ik dat pas als het echt niet meer anders kan. Wanneer ik mijn haar alleen nog maar in een rommelige staart kan binden. Of wanneer René uit het niets zegt dat ik wel toe ben aan een frisse coupe. Als een man opmerkt dat mijn haar niet goed zit, dan is dat iets om zeer serieus te nemen.
Vlak voordat ik naar de kapper ga, kijk ik in de spiegel. Vreemd, ik zou toch zweren dat ik mijn haar vijf minuten geleden heb gekamd. Desondanks valt het in een ondefinieerbare scheiding; alsof ik net uit bed kom. Mijn haar is fris gewassen. Waarom valt het dan niet luchtig en soepel over mijn schouder zoals in de 'Pam, jouw haar danst'-reclame?
Ik heb het gehad met mijn haar, het moet anders. Desnoods hartstikke kort.
'Dode puntjes?' vraagt de kapper.
'Nou,' zeg ik: 'Eigenlijk ben ik wel toe aan iets anders. Weet je wat, ik geef je de vrije hand. Je mag doen wat je wilt.'
Ik ben klaar voor de schaar. De kapper mag alle kleuren van de regenboog in mijn haar aanbrengen zolang het mij staat. Laat maar komen, die Mega Metamorfose. Het startsein hiervoor geef ik nu!
'Ow, oké,' mompelt de kapper.
Voorzichtig begint ze met knippen. 'Heb je je haar wel gewassen?' vraagt ze: 'Het valt nu nogal... Eh, apart.'
'Jazeker,' zeg ik en ik denk: als mijn haar goed zou vallen, dan zou ik hier natuurlijk niet zitten.
De kapper begint steeds sneller te knippen. De vloer raakt bezaaid met mijn haarplukken; stukjes Oude Ik zullen straks worden opgeveegd.
Mijn nieuwe kapsel is klaar en wordt zorgvuldig geföhnd.
'Een stuk beter,' zeg ik tegen de kapper en dat meen ik.
'Veel plezier ermee,' zegt ze.
Ik betaal en loop met mijn Nieuwe Ik naar buiten, de herfst in.
Een half uurtje later sta ik in de badkamer. Ik bekijk het resultaat in de spiegel. Wind en regen hebben binnen vijf minuten alle glamour uit mijn haar gewist. Ik zie geen enkel verschil meer ten opzichte van de voor-situatie. Behalve dan dat mijn haar nu minstens zeven centimeter korter is. Het past nog net in een rommelig staartje. Ik zucht. Wie weet kan ik over drie maanden opnieuw een metamorfose-poging wagen...
Zelfportret augustus 2008 bij een spiegel, sinds die tijd is mijn haar weinig veranderd...