Met make-up weet ik net zoveel raad als met een boormachine. Daarom heb ik altijd make-up verwijderaar in huis en maak ik mij bijna nooit op. Het voordeel hiervan is dat ik op zenuwachtige momenten (zoals een optreden) nooit mascara hoef op te brengen met een bibberende hand of dat ik oncharmant uitschiet met de lippenstift. Het nadeel is dat mijn gezicht wel erg bleekjes wordt, zodra ik ergens in het licht sta.
Er zijn dus echt wel situaties waarin ik eigenlijk make-up nodig heb. Al is het alleen maar om te voorkomen dat mijn mede-mens bezorgd wordt in de winter: "Ingrid, ben je ziek? Je ziet zo bleek…" Maar hoe doe je dat: make-uppen? Heel vroeger heb ik mij uitgeleefd op een opmaakpop. Mijn moeder heeft met die pop vele uren doorgebracht in de badkamer, omdat ik de zwarte eyeliner had gebruikt om sproetjes te tekenen of het hele poppen-gezichtje had ingesmeerd met oranje lippenstift.
Misschien was dat ook de reden dat ik als puber alleen maar zachtroze oogschaduw en roze lippenstift kreeg. Daar kon niet zo heel veel mee misgaan. Behalve dan dat zachtroze mij niet stond. Gelukkig verdween mijn lippenstift snel van mijn lippen, omdat ik deze per ongeluk opat. Mijn oogschaduw zat in no-time op mijn voorhoofd, omdat ik telkens in mijn ogen wreef. Ondertussen bleef ik mij maar afvragen waarom ik geen populaire puber was.
Jaren later heb ik nog wel een nieuwe poging gedaan in de vorm van een workshop 'theater make-up'. Het was prachtig om te zien welke effecten er mogelijk zijn met de juiste visagie. Maar de persoon die ik daarna moest opmaken, heb ik onbedoeld getransformeerd tot een blauwe clown. Mede hierdoor heb ik lange tijd geen make-up aangeraakt.
Afgelopen zomer ben ik tijdens een zangpresentatie totaal losgegaan met doorzichtige nagellak en lipgloss (die ik door de zenuwen meerdere keren opvrat). Dat was een veilige optie (niemand die het door zou hebben als ik naast mijn nagels had gelakt), maar misschien dat het iets gedurfder had gekund.
De laatste tijd experimenteer ik weer wat vaker met make-up, maar ik durf met de resultaten nog niet altijd naar buiten. Ik blijf trouwens voorzichtig. Tot nu toe heb ik René er altijd op moeten wijzen dat ik opgemaakt ben, waarop steevast de reactie volgt: 'O ja, nu je het zegt…' Ook 35-jarigen hebben dus genoeg te leren. Misschien moet ik ook maar eens een workshop 'Beter boren' volgen, of zoiets.
Nieuwe nagellak!