Vanavond kauw ik de laatste oliebollen weg. Dat mag nog. Want eigenlijk moet ik meer gaan sporten. Ik moet ook meer mooie dingen schrijven. En ervoor zorgen dat mijn haar goed zit. Ik moet minder onhandig zijn (geen volle wijnglazen omstoten als ik bij mijn schoonouders op bezoek ben). Had ik al verteld dat ik moet stoppen met het moeten?
Ik had het zo mooi geregeld voor Kerst 2010. Ik had besloten om niemand kaartjes te sturen, want kaartjes sturen is iets dat moet. Bovendien: als je besluit een kaartje te sturen, weet je nooit of het op tijd aankomt. Ik besloot daarom om zelf een foto te maken en deze als e-card op te sturen. Ik had alleen niet bedacht dat ik eigenlijk geen tijd had om te fotograferen.
Op een ijskoude dag ben ik mijn werk uitgerend, richting Vismarkt. Daar stond een hele moderne kerstboom die gemaakt was van oude fietsen. Het was al bijna donker. Mijn handschoenen moesten uit, omdat ik anders de ontspanknop niet kon bedienen. Rillend maakte ik een foto, terwijl voorbijgangers mij bezorgd aankeken. Een minuut later viel de nacht in. Later bij de kachel, bedacht ik: o ja, fotograferen is eigenlijk een hobby van mij… Diezelfde avond schreef ik ook nog een paar kaartjes vol voor de mensen waarvan ik geen e-mailadres had.
Toen werd het Kerst, eerste Kerstdag naar mijn ouders, tweede Kerstdag naar zijn ouders –o nee, andersom– en er sneuvelde wat glas en een kerstbal. De dag na Kerst was de moderne kerstboom alweer verdwenen. Ook in de propvolle Albert Heijn was het Vrede op aarde-gevoel ver te zoeken.
Tijdens Oud en Nieuw stonden wij ver na middernacht nog vrolijk oliebollen te bakken, omdat we daar eerder geen tijd voor hadden. Hierdoor ging het vuurwerk aan ons voorbij. Op nieuwjaarsdag kwamen mijn ouders en zijn ouders. Op zondag maakten we een stadswandeling zodat we de oliebollencalorieën een beetje weg konden werken. Daarna aten we nachos met chilisaus en heel veel kaas (volop nieuwe calorieën). En vandaag –maandag– weer aan het werk.
Ik staar nu naar alle kerstkaartjes op de schoorsteenmantel. Net nu ik zelf zo weinig kaartjes op de post heb gedaan, hebben we juist ontzettend veel kaartjes gekregen. Erg lief van iedereen; ik doe mijn best om mij niet schuldig te voelen. Volgend jaar ga ik Kerst en Oudejaarsvond heel anders aanpakken; dat moet.
De moderne kerstboom op de Vismarkt