Nog geen vierentwintig uur na de koop van mijn zwarte bikini ren ik terug naar de winkel. Ik slinger de hele handel op de toonbank en leg de kassabon daar bovenop. De verkoopster gaat voor me op zoek naar een andere bikini in mijn maat. Ze stroopt alle rekken af, ze ondervraagt haar collega die het ook niet meer weet en duikt tenslotte het magazijn in. Hoofdschuddend komt ze weer terug. 'We hebben nog maar een paar exemplaren...,' deelt ze mede.
Een paar exemplaren? Betekent dat dan dat ik uit meerdere bikini's kan kiezen? Mijn hart maakt een sprongetje. Er zijn maar liefst drie bikini's in mijn maat! En niet eens zwart. Dit moet wel mijn geluksdag zijn. In de pashokjes bekijk ik de oogst wat beter. De kleuren doen pijn aan mijn ogen. Ik ga de eerste passen; het is hetzelfde model als mijn ingeruilde zwarte bikini, maar dan in een fluorescerend roze uitvoering en in een kleinere maat, omdat er blijkbaar geen grotere meer te vinden is. Wanneer ik het ding met veel moeite heb aangetrokken, overvalt mij een beklemmend gevoel. In gedachten zie ik er van alles uitfloepen wanneer ik achteloos aan het zwemmen ben. Bij het tweede bikini-exemplaar heb je een vergrootglas nodig om het broekje te kunnen zien wat erbij hoort. Aan het bovenstukje twijfel ik ook: wanneer ik hiermee in het water ga springen, raak ik alles kwijt.
Gelukkig hebben we nog het aller-aller-allerlaatste exemplaar: deze is behoorlijk gekleurd, maar niet te fel. Het bovenstukje past en alles lijkt perfect. Het enige nadeel is dat deze bikini drie keer de prijs heeft van mijn ingeruilde zwarte exemplaar. Aan de andere kant: ik weet zeker dat het een goede investering is voor de komende decennia. Kwaliteit mag wat kosten. Het is heerlijk dat ik vanaf nu nooit meer een nat zwempak hoef af te stropen wanneer ik naar het toilet moet. Ik ben gelukkig!
Die avond sta ik stralend in de badkamer mijn bikini te passen; gewoon om mezelf ervan te overtuigen dat ik nu eindelijk een bikini heb gevonden die goed zit. Overmoedig geworden buig ik een beetje voorover om wat handdoeken in de wasmand te gooien. Ik stel me voor dat ik op een exotisch strand ben en dat ik mijn handdoekje neerleg om te kunnen zonnen onder de blauwe lucht... 'K-ZING!' Ik schrik van een brekend geluid. De metalen sluiting van mijn bikini gaat ten onder aan mijn zwaartekracht... De sluiting breekt in allerlei stukjes die zichzelf lanceren vanaf mijn rug richting badkuip, grond en weet-ik-veel waar naartoe.
Stukje bikini met een deel van de gebroken sluiting. Het rechterdeel van deze sluiting is niet meer terug te vinden...
De volgende ochtend slinger ik mijn gekleurde bikini met kassabon op de toonbank. De verkoopster is oprecht verbaasd, omdat dit de eerste keer is dat ze van een klant hoort dat dit type sluiting kapot te krijgen is. De sluiting zou juist extra stevig moeten zijn, maar is blijkbaar niet Ingrid-proof. De bikini wordt kostenloos gerepareerd, wat ongeveer twee weken in beslag gaat nemen. Daarna is mijn bikini-missie volbracht! Eigenlijk zou ik een rondedans moeten maken bij het vooruitzicht dat ik straks een nieuwe bikini heb.
Toch slaat nu de twijfel toe. Zal de nieuwe bikini-sluiting voldoende zijn afgestemd op vrouwen van mijn kaliber? Ik moet er niet aan denken dat de nieuwe sluiting het straks begeeft op een overvol strand... Naast dat het voor mij niet leuk is om plotseling ergens met een ontbloot bovenlichaam te staan, is het ook niet zo veilig voor de toevallige passant die ineens een stuk metaal in zijn oog geschoten krijgt. Ondanks dat het lastig blijft om met een nat zwempak naar de wc te gaan, heeft mijn zwempak een enorm voordeel: het bevat geen sluitingen die op springen staan. Dat vind ik op dit moment een hele fijne en geruststellende gedachte. Wil ik eigenlijk nog een bikini?