Op bevrijdingsdag heb ik onze oude wasmand in elkaar getrapt; dat voelde best lekker. Het was een gevlochten ding van riet dat door de jaren heen, heel wat vuil en stoffigheid heeft aangetrokken. Het ding schoonmaken was onmogelijk; zodra ik de mand aanraakte, haalde ik mijn handen open aan scherpe, uitstekende strootjes. Zodat we ook nog bloedvlekken moesten uitwassen. Hoewel het feitelijk nooit mijn wasmand is geweest (sorry René), was ik er helemaal klaar mee. Ik heb het ding de badkamer uitgezet en riep vervolgens enthousiast: 'Ik heb zin in een andere wasmand!'
Het zou heel gemakkelijk moeten zijn; een nieuwe wasmand vinden. Een hygiënisch exemplaar in de juiste maat die makkelijk is in het onderhoud en die je kunt aanraken zonder dat je gewond raakt. Eigenlijk kun je stellen dat ik bij de aankoop van een nieuwe wasmand dezelfde eisen stel als voor een nieuwe bikini, maar dan eenvoudiger.
Maar helaas. Ook de wasmanden-industrie houdt geen rekening met afwijkende maten. René en ik sjouwen de hele stad af. We vergapen ons aan foeilelijke exemplaren waarvan we ons afvragen: 'Is dit nou een wasmand of een prullenbak?' Maar we stuiten ook op mooie exemplaren die bij nader inzien een chique vuilcontainer blijken te zijn. Sommige dingen lijken al in elkaar te storten zodra we er een blik op werpen; ook niets. En andere wasmanden blijken meer inhoud aan te kunnen dan onze wasmachine; daarmee zijn ze veel te groot voor een schipperswoning.
'Deze is mooi!', roepen René en ik gelijktijdig uit in de Praxis. Het is één minuut voor sluitingstijd en we zijn uitgeput. Voor ons staat een robuuste wasmand van roestvrij staal die op de millimeter nauwkeurig in onze badkamer past én makkelijk schoon te houden is. René opent voorzichtig de verpakking en slaakt een teleurgestelde zucht: 'Ze hebben bezuinigd op de bovenkant...' Ik neem ook een kijkje en slaak een nog diepere zucht. Het ziet eruit alsof er —bij gebrek aan een fatsoenlijke deksel— een houten, gammele wc-bril op de wasmand is gemonteerd. Als klap op de vuurpijl blijken ze ook nog rieten manden te hebben; precies hetzelfde als onze oude wasmand. Ik stuif kwaad de winkel uit.
Ik voel me steeds meer onder druk staan, omdat de berg met vuil wasgoed groeit en groeit; zonder mand is deze vuilnisbelt niet te bedwingen. Gelukkig staat er nu sinds afgelopen zaterdag —na acht (!) weken wasmand-loos te zijn geweest— een gloednieuw exemplaar in onze badkamer. Daar ben ik zo blij mee dat ik het van de daken wil schreeuwen, maar dat zou te burgerlijk zijn.
We zijn nog lang niet klaar met opruimen, maar het begin is er! Mijn volgende actiepunt is het vervangen van een rieten badkamerkastje (nog zo'n raar ding). Maar voordat ik dat ritueel in elkaar kan trappen, is het handiger om eerst een nieuwe te kopen...
Actiefoto's van onze wasmand in combinatie met de wasmachine