Kerstavond 2009 heeft een mooi begin. De ene helft van Groningen tuigt zijn kerstboom op en de andere helft staat alvast bij het Glazen Huis te feesten voor Serious Request. Ikzelf geniet van de serene rust bij het zwembad. De badmeester straalt kalmte uit en ik staar naar het spiegelgladde wateroppervlak. Waardig daal ik het trapje af. Ik laat mezelf drijven in een zwembad dat nagenoeg leeg is. Stilte voor de storm.
Dan verschijnen er twee heren. Ze dragen een zwembrilletje en een Speciale Zwembroek, hetgeen betekent dat het om Serieuze Zwemmers gaat. Ik glimlach. Ze kijken strak terug. Even ben ik bang dat ze me door middel van dodelijke zwemslagen uit de weg willen rammen, maar dan bedenk ik dat het bijna Kerst is en dat iedereen dan aardig hoort te zijn. Ik zwem vrolijk verder.
Naast me zwemt Serieuze Zwemmer 1; in borstcrawl gok ik. Hij creëert daarbij zulke hoge golven dat ik mij in de Noordzee waan met windkracht 10. Ik ga bijna kopje onder en verwonder me over het feit dat ik deze man met mijn simpele schoolslag gewoon kan bijhouden.
In het begin ontwijk ik keer op keer deze fanatiekelingen. Maar telkens wanneer ik een andere baan kies, veranderen ook deze mannen van richting. Zodat we alsnog op ramkoers zitten. Ik voel me steeds minder blij worden. Ik zigzag het hele zwembad door om botsingen te vermijden en telkens gaat dat net goed. Wanneer ik een teennagel van Serieuze Zwemmer 2 over mijn been voel schrapen ervaar ik van alles, behalve dat gevoel van welbehagen.
Even later zie ik dat Serieuze Zwemmer 2 een groot geel bord aan de rand van het zwembad plaatst. Serieuze Zwemmer 1 probeert mij op dat moment in te halen en ik verdrink bijna in zijn kielzog. Toch word ik nieuwsgierig naar de tekst op dat bord. Mijn waterige ogen lezen de grote letters: 'Deze baan is alleen voor snelle zwemmers.' Ik kijk om me heen en zie alleen de badmeester stoïcijns op zijn stoel zitten. Geen Pieter van den Hoogenband te bekennen.
Dat moet dus betekenen dat die Serieuze Zwemmers –in plaats van rekening te houden met hun mede-zwemmers– gewoon hun eigen baan opeisen. Alsof het de Gazastrook betreft. Dat maakt mij witheet; de wereldvrede moet maar even wachten. Een psychologisch spel om de macht volgt.
Ik zwem vanaf nu in een kaarsrechte lijn; dat zal ze leren. De Serieuze mannen denken ook (denk ik): wij blijven zwemmen in een kaarsrechte lijn; dat zal haar leren. We passeren elkaar telkens op zo'n vijf centimeter afstand en niemand die een millimeter uitwijkt. Dat geen van ons een hersenschudding oploopt mag een wonder heten. Onze oorlog duurt tot sluitingstijd. De rest van de Kerstdagen blijft mijn adrenalinepeil pieken.
Nu het januari is, kunnen we allemaal de kerstgedachte van 'vrede op aarde en in de mensen een welbehagen' voorlopig weer in de stal zetten. Vanaf nu is het ieder voor zich en dat is wel zo duidelijk. Ik hoef dus ook geen verwachtingen meer te hebben van mensen. Er valt een last van mij af en ik voel me ontspannen en vredig. Morgen gewoon weer zwemmen.
Vredig zwemmen...