'Hebben jullie allemaal een gênante gebeurtenis uit de schooltijd in gedachten? Mooi zo. Ga vervolgens terug naar die plek. Beschrijf wat je ziet. Het schoolplein, de fietsenkelder, het gebouw. De geur, de kleur. Beleef het opnieuw. Hoe reageren de omstanders op wat je meemaakt?'
De cursusleidster klinkt opgewekt. Ik voel me minder vrolijk. Genoeg narigheid te bedenken, maar waarmee ga ik aan de slag?
Een wit velletje papier staart mij aan. Ik heb geen zin om aan school te denken. Voor mij was school niet alleen een gebouw waar je rekenen, taal en schrijven leerde, maar ook een plek waar ik van alles te weten kwam over competitie, rangorde en populariteit. Een harde leerschool soms ook… Als leerling heb ik me vrij onzichtbaar opgesteld, omdat het motto was: doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Eigenlijk heb ik het altijd gek gevonden om normaal te doen.
Vrijwel iedereen zit nu enthousiast te pennen. Alsof er binnen de beschikbare tijd van vijftien minuten een bestseller geschreven moet worden. Mijn papier begint te kreukelen. Vlug schrijf ik wat woorden op die ik meteen weer doorkras, omdat ik deze niet wil voorlezen aan een groep mensen die ik alleen van het voorstelrondje ken. Ik zit hier om meer te weten te komen over schrijftechnieken. Dat betekent dus dat ik niet al te ingewikkeld moet doen over de opdracht, maar op zoek moet naar een luchtig trauma…
Ik besluit te schrijven over mijn scheikundeleraar. Op een dag, ik was zestien, ontdekte ik dat we precies dezelfde trui droegen. Absoluut gênant, maar feitelijk gezien een trauma van niks.
'Iedereen klaar? Mooi. Dan schrap je ongeveer de helft van alle zinnen. Alles wat dubbelop is, haal je weg. Je houdt dan de kern van jouw beschrijving over.'
De cursusleidster glimlacht. Ik slik, omdat ik nu al zie dat meer dan de helft van mijn tekst overbodig is geworden. Doorstrepen. Vervolgens lees ik de zinnen die overblijven. Nog meer doorstrepen.
Uiteindelijk houd ik acht zinnen over. Over een nietszeggende gebeurtenis. Terwijl mijn mede-cursisten hun teksten voorlezen in prachtige volzinnen, houd ik me stil. Ik denk na over een ander verhaal dat in mijn hoofd zit. Er valt nog genoeg te schrijven…
Uitwerking gênante gebeurtenis; 9 september 2009