Op een of andere manier heb ik het gevoel dat ik er te laat aan ben begonnen. In Krewerd is het hartstikke hip. Zelfs Andries Knevel doet het. Misschien wel met Brigitte Kaandorp. Tijdens een slapeloze nacht dacht ik: als iedereen het doet, wie ben ik dan om er nooit aan te beginnen? Maar nu ik mijn inwijding achter de rug heb, heb ik spijt...
Eigenlijk had ik moeten weten dat de wondere wereld van Twitter mij niets te bieden heeft. Ik ben namelijk hopeloos ouderwets als het om nieuwe gadgets gaat. Mijn mobiel kampt al jaren met een kwakkelende batterij zodat ik hem nooit kan meenemen. Het ding ligt daarom altijd naast de vaste telefoon; voor het geval dat we een stroomstoring hebben en de vaste lijn uitvalt (dan is het te hopen dat de batterij er niet op dát moment mee stopt).
Hoewel het bij mij gemiddeld drie dagen duurt voordat ik reageer op een sms'je, ben ik voor de rest goed te bereiken; behalve wanneer ik jarig ben. We hebben een voicemail, ik doe soms aan kaartjes sturen, Hyves kent mij, Facebook kent mij en ik beheers De Kunst Van Lange Mailtjes sturen. Sinds afgelopen zaterdag is daar Twitter bijgekomen: in 140 tekens mag je dan aan de wereld vertellen wat je aan het doen bent.
De aanmelding was nog wel leuk; mijn eerste twitterbericht schrijven. Spannend! En daarmee stuitte ik op probleem 1: wat moest ik gaan vertellen? Het moest niet te privé zijn, maar ook weer niet te algemeen. Misschien kon ik iets schrijven over 'het feit dat ik een verhaal aan het schrijven was en dat morgen de deadline is, dat het nu nacht is en ik de tekst nu zou moeten opsturen naar de redactie, maar dat het misschien wel handig is om eerst iemand te vragen om de tekst te lezen –geen idee wie– die ook toevallig wakker is of zou ik hiervoor René kunnen wakker maken; nou ja, laat ik het maar opsturen en dan is het klaar'. Daarmee kwam ik uit op probleem 2: ruimte voor slechts 140 karakters. Ik moest dus mijn gedachten gaan samenvatten en dat heb ik opgelost door te schrijven: 'Mij afvragen wat ik nu ga doen...' Aangezien dat iets is waar ik altijd mee bezig ben, had het weinig nut om zo'n boodschap het wereldwijde web in te slingeren. Toch deed ik dat. Omdat het paste.
Probleem 3 was voor mij het volgen en gevolgd worden. Ik had geen idee wie ik zou moeten volgen. Afgezien van het feit dat iedereen zich op Twitter kan voordoen als Jerney Kaagman, voelde het alsof ik de ander stalkte. Andersom leek het mij ook raar wanneer mensen mij gingen volgen; dat er een soort Ingrid-community zou ontstaan. Zou ik het goed doen als sekte-leider?
Verder –probleem 4– heb ik vanaf dag 1 al last van opdringerige mensen in mijn Twitter-wereldje. Zo ontvang ik iedere dag updates van mensen die ik niet kan blokken, heb ik twee onzichtbare volgers (altijd gevaarlijk) en krijg ik berichtjes van mensen die zichzelf Babe, Kitty of .... (vul hier maar een andere exotische naam in, altijd prijs) noemen. Mijn mailbox is beveiligd met een systeem waar de AIVD een voorbeeld aan kan nemen. Zodra ik echter op Twitter kom, dan is het alsof ik in de Matrix ben beland waar ik allerlei virtueel gespuis moet wegjagen.
Laat mij maar ellenlange mailtjes sturen die nooit gelezen worden, een brief schrijven die niet wordt bezorgd, of op pad gaan met een mobiel die niet werkt. Op dit moment is alles effectiever dan Twitter.
Mijn boodschappen aan de wereld tot nu toe...