Vrijdagavond 12 oktober 20.30.
Ik zit in Voorburg met een kriebel in mijn buik. Het is een spannende avond: in theater 'De Tobbe' gebeurt het allemaal... De laatste voorronde van Cameretten is begonnen!
Cameretten is een cabaretfestival waarbij nieuw aanstormend cabarettalent zich presenteert aan het publiek. Het is een belangrijk festival, waaruit ook grote namen zijn voortgekomen. Brigitte Kaandorp bijvoorbeeld heeft ooit Cameretten gewonnen. Dit seizoen zijn er meer dan vijftig deelnemers die zich verspreid over allerlei theaters in Nederland, hun kunsten laten zien aan een jury die tussen het publiek zit. Hieruit zullen slechts negen deelnemers overblijven die meedoen aan het festival in het Luxor Theater in Rotterdam.
Wie van de deelnemers zal net zo beroemd worden als Kaandorp?
Ik zit op het puntje van de stoel en voel de zenuwen van iedereen. Dan wordt mede-Fierder Renie als eerste aangekondigd. Ik zie hoe ze achter de pianovleugel gaat zitten, een mooi lied over de liefde zingt, zichzelf weet aan te prijzen en een verhaal over het leven weet te vertellen dat zowel tragisch als humoristisch is. Na vanavond zal heel Nederland weten waar het Kyriat Onoplein ligt.
Het publiek reageert goed en is perfect opgewarmd voor de tweede act: Pia Naber. Pia is een pittige dame die samen met een pianist een knappe act opvoert over vreemdgaan, de liefde, keuzes maken, maar vooral over tandpasta.
Daarna is Gust Nulens aan de beurt; een Vlaming die typetjes speelt en er naar eigen zeggen, vijf dagen over gedaan heeft om zijn act te 'Vernederlandsen'. Het resultaat is dat hij zijn twintig minuten voornamelijk heeft gevuld met verhalen en statistieken over poep, pies en andere lichaamssappen.
Hans Mortelmans en Groep (eveneens uit België) vormen de vierde act. Zij spelen Vlaamse fadonummers met behulp van twee gitaren en een klarinet. Tussen de bedrijven door proberen ze het Nederlandse volk op te voeden door uit te leggen wat bepaalde woorden betekenen en hoe we moeten klappen bij Vlaamse fado's. Dat blijkt niet zo eenvoudig te zijn, want dat moet gebeuren voordat het nummer is afgelopen, maar te vroeg applaudisseren is ook niet zo handig...
Tenslotte speelt Sebastiaan van Beek een stuk uit zijn programma 'schoon genoeg'. Zijn verhaal gaat over verplichte verjaardagen, homo zijn en het feit dat het uit is. De manier waarop hij een wasmachine op het podium gebruikt (en misbruikt) vind ik geweldig.
Ik kan terugkijken op een leuke avond en denk dat de jury een moeilijke taak heeft om alle deelnemers te beoordelen. Voor 2008 is de kans groot dat ze er in ieder geval een extra deelnemer bij hebben. Uit Groningen wel te verstaan. Ploppers uit de kast, we komen eraan!