Ooit was het Damsterdiep een plek waar water stroomde. Nu komt daar een moderne, ondergrondse parkeergarage. Bij ons om de hoek staat een enorm karkas van staal; de contouren van een groot gebouw. Wat het eindresultaat gaat worden van dit project, weet niemand. Al vier jaar zijn ze bezig met graven, water wegpompen, slopen en beton gieten. Soms vanaf 06.00 's ochtends en soms de hele nacht.
De oorspronkelijke plannen waren best mooi. Boven de parkeergarage moest een groot evenementenplein komen met winkels en mooie, oude gebouwen. Alleen spijtig dat ze die prachtige gebouwen moesten neerhalen om de graafmachines door te kunnen laten. Ook zijn er veel winkels verdwenen, omdat deze door de bouw niet meer bereikbaar waren voor de klanten. Tja… Voor de vooruitgang moet je wat over hebben.
René en ik offeren lijdzaam onze nachtrust op. Vaak schrikken we veel te vroeg wakker in de veronderstelling dat vandaag de dag is waarop de wereld vergaat. Terwijl de adrenaline hoogtij viert en de kopjes uit de kast trillen, wordt het op zo'n moment best lastig om te bedenken: O ja, daar zijn de bouwvakkers weer. We zijn inmiddels zoveel lawaai gewend dat ik vrees dat wij gewoon blijven doorslapen als de wereld écht ten onder gaat…
Het voordeel van zo'n project is dat ik mij heb mogen verdiepen in allerlei schade- en compensatieregelingen. Heel verfrissend, maar het komt er vooral op neer dat je als burger eigenlijk nergens in gecompenseerd wordt. Dat het mensen ook veel geld kost (onverkoopbare huizen, stroom die uitvalt omdat er ergens een kabel wordt losgetrokken), ach ja. Dat verdienen die parkeerbedrijven ooit wel weer terug.
Ik heb min of meer leren leven met zaken als: slaaptekort, bouw-rommel in de straat, verzakkingen van huizen, springende rioleringen, lawaai-overlast en aardbevinkjes binnenshuis. Toch is er twee weken geleden bij mij wat geknapt. Er werd toen besloten dat de weg moest worden weggehaald. Bij een aantal voordeuren aan het Damsterdiep werd een lange, diepe geul gegraven. Op die geul werden plankjes gelegd waarop bewoners moesten balanceren om hun huizen te bereiken.
Nog steeds is de weg weg. Ik zie oudere mensen met hun rollator door zand en vuil ploeteren om thuis te komen. Dat maakt mij triest. Het vooruitzicht van een nieuwe, ondergrondse parkeerplaats (zonder korting voor omwonenden), biedt geen troost. En dat er na 2012 mogelijk ook nog een tramlijn wordt aangelegd, zal mij aan mijn derrière oxideren. Het nieuwe gebouw mag wat mij betreft, de vorm van een worst krijgen.
Het enige wat ik wil is dat er zo snel mogelijk een nieuw pad komt langs het Damsterdiep voor de mensen die nu niet met goed fatsoen hun eigen huis kunnen betreden. Dat is het minste wat de gemeente kan doen voor de oudere mede-mens. Een recht pad zou een mooi gebaar kunnen zijn; een teken van betrokkenheid. Ik hoop maar dat er ergens in die bouwput toch nog een stukje menselijkheid wordt opgegraven.
Situatie bij sommige voordeuren op 17 mei 2011. Er is nog steeds geen pad aangelegd…